|
Klik hier om een reactie toe te voegen
|
|
1
|
June 06, 2011 - 05:00 PM
Everard van Kemenade
|
 |
| |
In mijn vrije tijd recenseer ik - nu al meer dan 25 jaar - boeken, meest romans, voor de aanschaf in Nederlandse bibliotheken. Als zodanig zijn er al legio schrijfsels aan mij voorbij gegaan. Zelden las ik een zo knap gestructureerd verhaal als Bittere Maretak van Jaap Gerritsma. De opbouw van het verhaal is sterk, de overgangen van heden naar verleden via flashbacks uiterst knap. Soms zijn de zinnen ook prachtig geformuleerd.
De situatie van de hoofdpersoon is invoelbaar. Ik werk zelf als trainer in ontwikkelingslanden en herken dan ook goed de uitdagingen van cross-cultuteel onderwijs geven. Het is leuk oude liefdes als Zen en de Kunst van het Motoronderhoud of een Peugeot 404 voorbij te zien komen.
Ik ben het overigens met de vorige schrijfster eens, dat het tweede deel nog sterker is dan het eerste. Nadeel van de opbouw van het eerste deel is, dat de tijd waarover verteld wordt (de vertelde tijd) bijna synchroon loopt met de tijd die je nodig hebt om het te lezen (de verteltijd). Dat maakt het eerste deel traag. Voor mij had de auteur de soms onnodig ingewikkelde woorden en verwijzingen naar zijn belezenheid wel mogen weglaten, tussen de regels door krijg ik toch wel mee, dat de schrijver een uiterst intelligente persoonlijkheid moet zijn en dat werkt het sterker dan als het er zo dik bovenop ligt.
Jammer tenslotte de taalfout op pag. 209 (ontdooit!!!); dat de zin op pagina 228 over littekens niet loopt en pagina 240 begint met een typefout: Alazi heet hier Alabi.
Maar dat is alles muggenzifterij. Ik noem het niet om mijn eigen eruditie ten toon te spreiden, maar omdat ik het jammer vind en de schrijver adviseer deze fouten er bij een volgende druk uit te halen.
Immers dit mooie verhaal is meerdere herdukken waard.
Je kunt alle reacties op dit bericht hier bekijken:
|
|
|
|
2
|
November 06, 2009 - 12:02 PM
Charlotte Puyk Joolen
|
|
| |
Eindelijk heb ik het boek gelezen op ons tournee door Duitsland, daar had ik er lekker de tijd voor.
Ik zag Annemiek door de tuin gaan in de beschrijvingen van Floor als ze aan het tuinieren was.
Heel mooi.
Vooral het gedeelte over Afrika was boeiend. Dat kwam echt uit het hart denk ik.
Op naar het volgende boek.
|
|
|
|
3
|
September 02, 2009 - 08:04 PM
Simone Bogaers
|
|
| |
Ik heb je boek met veel plezier gelezen, het is vlot geschreven en als je er eenmaal aan begonnen bent, wil je het niet meer wegleggen. Het verhaal ligt mij goed: medische onderwerpen hebben altijd mijn belangstelling en spannende reisverhalen waardeer ik ook. Er zit heel veel herkenning in het boek, van personen (o.a. jongeren die worstelen met afstuderen en de eeuwige drank), actueel (alternatieve circuit voor borstkanker), het leven in Afrika en de onderwijsmethode. Het is nog steeds een strijd om de beste leermethode, vanuit de praktijk, door docenten goed begeleid te krijgen en bij studenten goed te laten werken. Die strijd heb je goed beschreven. Verrassend einde, dat had ik niet verwacht!
Simone Bogaers, docent HLO medisch biologische vakken
|
|
|
|
4
|
June 22, 2009 - 10:00 PM
Cees van der Kroef
|
|
| |
In deel een vind ik de rol van Joris zeer sterk gekarakteriseerd. Een man met een dubbelheid, een vorm van gespletenheid: eigenlijk twee mensen. Aan de ene kant is hij een man die zeer erudiet is, intiem met je omgaat, een wijs man, maar dat kan omslaan in een complexe vorm van hardheid als je het niet met hem eens bent. Deze eigenschappen kunnen mensen in grote verwarring brengen want met zijn eloquentie en verstand van zaken kan hij mensen meeslepen en daar is Floor de dupe van geworden. Ze was helemaal betoverd door hem en was gaan geloven dat ze helemaal de juist keuzes had gemaakt. Ze viel voor zijn erotische overtuigingskracht.
In deel twee vind ik Sita ontroerend in haar denken en handelen en voor Roel een geluk dat hij haar treft.
Toen aan Roel het geheim van de tweeling werd geopenbaard moet er voor hem een complexe situatie zijn ontstaan.
Mooi boek!
Cees van der Kroef, psychiater
|
|
|
|
5
|
June 22, 2009 - 05:17 PM
helen van der Kroef
|
|
| |
Voor mij was het tweede deel van het boek dat in Afrika speelt het meest verrassend omdat in het eerste deel helemaal niet de suggestie wordt gewekt dat het die kant op gaat met de tweeling.
In het eerste, zeer Hollandse, ook zeer Limburgse deel zien we Lien worstelen met het het mythische westerse gedachtegoed maar zich ook vastklampen aan de wetenschap waar ze voortdurend aan de medische faculteit waar ze werkt mee te maken heeft. We zien ook dat haar tweelingzus Floor onder invloed van een innemende spirituele dokter een heilig geloof in de alternatieve geneeskunst ontwikkelt waardoor er een grote spanning tussen beide zussen ontstaat als het om de behandeling van borstkanker gaat. In het tweede deel worden de visies op het leven in een Afrikaanse symboliek geplaatst tijdens het werk van Lien in Nigeria, en blijkt dat die ook een antwoord heeft op de schuldvraag. Als van een tweeling een helft overlijdt (Floor) dan voelt de ander (Lien) zich erg schuldig omdat ze veel meer had moeten doen om dat te voorkomen. Voor Lien is het werk in Nigeria waar ze andere tweelingen ontmoet erg troostend.
In het boek wordt zeer treffend de Nigeriaanse atmosfeer getroffen en de magie van het land waarin een bijzondere visie op tweelingen bestaat
De hele reis wordt eigenlijk beschreven als een helende zuiverende ervaring voor zowel de zoon die het verhaal vertelt als van Lien.
Verrassende ontwikkelingen.
Helen van der Kroef, Yogadocente
|
|
|
|
6
|
June 16, 2009 - 10:00 AM
Trees verburg
|
|
| |
Op de laatste bijeenkomst van het Heerlens Schrijfcafe hadden we het er even over dat ik het een idee vond om jouw boek voor te dragen in onze leesclub
Ik heb het inmiddels op vakantie gelezen: erg mooi en heel herkenbaar en van deze tijd.
|
|
|
|
7
|
May 24, 2009 - 03:23 PM
Marga van Poecke
|
 |
| |
Ik heb het boek met veel plezier gelezen heb. De gelaagdheid vond ik boeiend en verrassend. Het einde subtiel maar daardoor zooo romantisch. Genieten!
Marga van Poecke
Galeriehoudster de Kunstwinkel
|
|
|
|
8
|
May 24, 2009 - 02:23 PM
Bert Oppelaar
|
|
| |
Ik heb je boek gelezen. Profiaciat, ook met de mooie uitvoering.
Een aantal zaken kwamen mij bekend voor omdat ik destijds de reeks artikelen gelezen heb in Medisch Contact over lepra inAfrika.
Het hele drama rondom borstkanker heb ik va nabij meegemaakt en is heel herkenbaar in beeld gebracht. Vooral ook de spanning tussen de reguliere geneeskunst en het alternatieve circuit.
Afrika spannend. Heb ik ook zelf een keer meegemaakt toen ik midden in de nacht vast kwam zitten in het stikkedonker. Ik moest mijn vrouw en kind destijds alleen achterlaten om hulp te gaan halen.
Ik vinde de metaforen die je gebruikt erg mooi en ook de onverwachte karakteriseringen van mensen en voorvallen.
Het laatste gedeelte kwam totaal onverwacht voor mij.
Dr L. Oppelaar long en tuberculosearts
|
|
|
|
9
|
May 24, 2009 - 02:15 PM
jaap Gerritsma
|
|
| |
Commentaar van Marten Hoekstra op "Bittere Maretak'
Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het is een prachtig verhaal. Veel herkenning, onder andere over de flower-power tijd, het buitenleven aan de Maas en de pannekoeken aan de Kromme Rijn, academische kringen in Utrecht. De alternatieve genezers, dokters als loodgieters, drinkende vaders en gamende zoons met een scriptie die nog af moet ... ik herken ze, sommigen denk ik zelfs te kennen. Een trefzekere contactadvertentie, die maak je inderdaad niet zomaar. De doortastende paters zijn me gelukkig bespaard gebleven.
Het tweede deel, over Afrika en de leprabestrijding, heeft me het meest geboeid. Het dilemma van de training naar zelfstandigheid in een hiërarchische setting vind ik interessant. De sfeer is adembenemend.
Vooral in het eerste deel komen veel wisselingen van perspectief voor. Dat vind ik spannend, maar soms ook verwarrend. Is de ik-persoon Roel aan het woord, of is het de auteur. Op een enkele plaats gaat het mis. Roel is nog thuis bij de klemgeraakte doodskist en kan dus niet zien hoe Lien haar entree in de kerk maakt (blz 155. Allebei zijn het trouwens prachtige beelden).
SVP een regel wit!
Het boek gaat minder over borstkanker en de behandeling daarvan, dan de flaptekst suggereert. Die flaptekst vind ik ook verder niet zo goed: teveel details. Sylvia Millecam wordt er met de blonde haren bijgesleept. Ik begrijp trouwens uit de rechtszaak tegen Jomanda cs dat Sylvia, met haar behandelaars, van mening was dat ze geen kanker had. Floor weet dat wel zeker, maar kiest voor de alternatieve zorg. Ik vind het toch een beetje een gemiste kans dat we zo weinig over het verloop van haar ziekte en over de alternatieve behandeling ervan te lezen krijgen.
De onthulling aan het einde van het boek—het geheim van de tweeling-- vind ik niet verpletterend. Ik maakte me eerlijk gezegd meer zorgen over al het drankgebruik.
In het begin vond ik sommige zinnen wat lang, verderop sto...
|
|
|
|
10
|
May 11, 2009 - 05:07 PM
August Agasi
|
|
| |
Een dorp aan de rivier, maar ditmaal in Limburg.
Het is er snikheet en er ligt een lijk boven aarde.De door de alcohol gesjeesde student Roel moet zijn moeder begraven. Wachtend op haar tweelingzus die maar niet komt opdagen en zich ergerend aan zijn in jenever vluchtende vader, kijkt hij terug op de verknooptheid tussen de zussen en zijn bijzonder plek tussen die twee.
Het hoeft op die broeierige dag niet te verwonderen dat met de Maas ook het verhaal wat traag vloeit. Er wordt geschamperd op de reguliere geneeskunst en wij verzeilen in de jaren zeventig waarin Roel zich zo suf dronk dat hij niet meer in staat was zijn pik achterna te lopen.
Maar de controverse tussen zijn twee moeders de wel of niet de fatale kanker van de een regulier te laten behandelen, de standvastigheid van zijn alternatieve moeder tot in haar zo betreurde dood vormt de rode draad.
Weer wordt het warm en chaotisch, maar nu in Nigeria waarheen in deel twee Roel zijn tante met een lepramissie begeleidt. De hitte lijkt nu katalyserend te werken. De vertelling krijgt vaart en de trefzekere typering van de natuurlijke en sociale omstandigheden en de kennis van ontwikkelingswerk lijken te verraden dat de auteur allesbehalve een gesjeesde student was.
Ditmaal wel geslaagde sex, geweld en spanning en verweven met zowaar een Nigeriaanse tweelingencultus waarbinnen de rouwende tante zich weet te hervinden. Roel rijpt snel als man en als steunpilaar van zijn tweede moeder en uiteindelijk wordt hij nog exotisch beloond ook. Gladder en wiser keert Roel met twee vrouwen naar Holland terug. En verknal het nu niet Roel, zou je hem willen naschreeuwen. Een Bildungsroman van onbekommerd taalgebruik en met eigenzinnige beeldspraak waar wel om gegrinnikt kan worden. De novelle laat zich goed lezen ter land, ter zee in de lucht. Paul Verhoeven moet het boek maar gaan verfilmen.
August Agasi
|
|
|
|
11
|
May 11, 2009 - 05:00 PM
Gwen van Merwijk
|
|
| |
Inmiddels heb ik jouw boek wederom met veel plezier gelezen! Het is een evenwichtig en “rond” verhaal geworden. Chapeau voor jou en iedereen die in de laatste fase eraan gewerkt hebben; het is toch een hele kunst. Een aantal scènes mis ik maar ik kan me ook voorstellen waarom ze zijn weggelaten want sommige zouden een verhaal op zich kunnen worden… Wat let je, trouwens?
|
|
|
|
12
|
May 11, 2009 - 04:59 PM
Prof M. Romme - emeritus hoogleraar Psychiatrie
|
|
| |
Het boek is heel boeiend geworden en het leest lekker en verveelt geen moment. Het is inderdaad een stuk beter geworden dan ik mij herinner. Je hebt niet meer van die overdreven zinnen. De vergelijkingen zijn daardoor veel treffender geworden. Er is een stuk meer seks in gekomen en op een aansprekende en ook beschaafde manier. Heel apart om de moeders zo als sexy te beschrijven. De twee helften breken het boek nu niet meer op in een familiedeel en een Afrikadeel maar is veel meer doorlopend een beschrijving van de moeders en vooral ook hun emoties en hechte band en de verdere omgeving de vader en de zoon. Het is leuk dat je Lien in jouw onderwijskundige rol hebt gestopt waardoor het onderwijs deel met een zekere afstand wordt beschreven en beter overkomt.
De twee helften zijn nu een doorlopend familie roman voor en na de dood en begrafenis van Floor, die ook in het tweede deel invoelend doorleeft. Een heel inlevend relaas van tweelingemoties. De titel is ook mooi gekozen na lezing van de weinig succesvolle alternatieve therapie. Inderdaad Bittere Maretak.
Het is ook apart dat je de Vader stemmen laat horen hetgeen goed past bij zijn akelige Jezuïeten ervaring. Want seksueel misbruik en stemmen horen inderdaad bij elkaar. Je verteld de ervaring knap, kort en bondig waardoor het denk ik meer indruk maakt dan het in uitweidingen zou doen, vooral ook omdat zowel bij de persoon van de vader, als de man en de seksueel misbruikte past. Hij houdt de gevoelens graag op wat afstand wat ook weer bij de drank past. Deze wat op afstand gevoelsbeschrijving bij sterk aanwezig gevoelens maakt het verhaal ook sterker. Er is een uitspraak die ik heel goed vind en die je de Afrikaanse tweelingmevrouw laat zeggen op pagina 230. De zin die begint met: ‘Als je met liefde voor je eigen ziel … etc’. Dat geld ook voor de relatie van mensen met hun stemmen: als ze vriendelijker over zichzelf gaan denken, worden de stemmen ook vriendelijker.
Alles bij elkaar werkelijk van harte gefelici...
|
|
|
|
13
|
May 11, 2009 - 04:46 PM
Frans Korteweg
|
|
| |
Ik ben enthousiast begonnen de bittere maretak te proeven. Ben inmiddels op blz. 100 dus dat valt mee. Die passage met briefwisseling komt lekker door.
Je houdt er een originele beeldspraak op na en af en toe moet ik het woordenboek er bijhalen. Ik ga weer snel door want het boeit!
Je boek uitgelezen..Het tweede deel vond ik interessanter dan het eerste. Misschien omdat je daar een sfeertekening geeft op basis van eigen ervaring maar ook komt het tweelingfacet beter uit de verf. De ontknoping waar het geheim van de tweeling onthuld wordt is verrassend.
|
|
|
|
14
|
May 11, 2009 - 04:46 PM
Jos Rosenboom - dichteres en schrijfdocente
|
|
| |
Ik heb je boek uit. Je krijgt van mij een groot compliment! Ik zie hoe je aan de slag bent gegaan met de taal. Je hebt goed gewerkt. Het is echt veel beter dan toen ik het de laatste keer, in 2007 gelezen heb. Vooral het vertelperspectief is goed volgehouden. Ik meende dat het toen nog wel eens verschilde wie de verteller was. Maar nu is het helemaal Roel. Het tweede deel is het dichtste bij, voor mijn gevoel. Daar zit je als lezer helemaal in het verhaal, het is ook spannend. Ik herinnerde het me weer toen ik las. Je beleeft het mee. In het eerste deel is de afstand groter omdat Roel niet zijn eigen verhaal vertelt.
Maar wat ik in het eerste deel weer heel goed en ook verrassend vind, is dat je het deel van de begrafenisochtend in kleine stukjes hebt gehakt en er steeds weer een terugblik aan hebt gekoppeld. Heeel goed gedaan.
Je mag met recht trots zijn op dit resultaat, het is een goed boek.
|
|
|
|
15
|
26 februari, 2009 - 02:58 PM
Redactie Uitgeverij Aristos bv
|
|
| |
Wij stellen reacties van u over het boek
Bittere maretak
bijzonder op prijs.
Wat we hier alleen niet willen zien is:
seksistische, racistische, discriminerende en andere beledigende en/of kwetsende uitspraken.
Meer weten over het boek? Klik dan op de coverafbeelding hierboven!
|
|
|
| Pagina #1 van 1 |
|
