|
May 24, 2009 - 02:15 PM jaap Gerritsma - jaap@gerritsma.net Commentaar van Marten Hoekstra op "Bittere Maretak' Ik heb het boek met veel plezier gelezen. Het is een prachtig verhaal. Veel herkenning, onder andere over de flower-power tijd, het buitenleven aan de Maas en de pannekoeken aan de Kromme Rijn, academische kringen in Utrecht. De alternatieve genezers, dokters als loodgieters, drinkende vaders en gamende zoons met een scriptie die nog af moet ... ik herken ze, sommigen denk ik zelfs te kennen. Een trefzekere contactadvertentie, die maak je inderdaad niet zomaar. De doortastende paters zijn me gelukkig bespaard gebleven. Het tweede deel, over Afrika en de leprabestrijding, heeft me het meest geboeid. Het dilemma van de training naar zelfstandigheid in een hiėrarchische setting vind ik interessant. De sfeer is adembenemend. Vooral in het eerste deel komen veel wisselingen van perspectief voor. Dat vind ik spannend, maar soms ook verwarrend. Is de ik-persoon Roel aan het woord, of is het de auteur. Op een enkele plaats gaat het mis. Roel is nog thuis bij de klemgeraakte doodskist en kan dus niet zien hoe Lien haar entree in de kerk maakt (blz 155. Allebei zijn het trouwens prachtige beelden). SVP een regel wit! Het boek gaat minder over borstkanker en de behandeling daarvan, dan de flaptekst suggereert. Die flaptekst vind ik ook verder niet zo goed: teveel details. Sylvia Millecam wordt er met de blonde haren bijgesleept. Ik begrijp trouwens uit de rechtszaak tegen Jomanda cs dat Sylvia, met haar behandelaars, van mening was dat ze geen kanker had. Floor weet dat wel zeker, maar kiest voor de alternatieve zorg. Ik vind het toch een beetje een gemiste kans dat we zo weinig over het verloop van haar ziekte en over de alternatieve behandeling ervan te lezen krijgen. De onthulling aan het einde van het boekhet geheim van de tweeling-- vind ik niet verpletterend. Ik maakte me eerlijk gezegd meer zorgen over al het drankgebruik. In het begin vond ik sommige zinnen wat lang, verderop sto... IP : 86.88.193.236 |